Overdenking

Overdenking.

Iedere studiedag ga ik naar huis met minimaal één zin die rond blijft dolen in mijn brein. Vaak zijn het tegenstrijdigheden die ik in mijn gedachten een plek probeer te geven, nadat ik het volledig uitgekristalliseerd heb. Het is nooit toevallig dat gaandeweg de dag zich bepaalde opmerkingen verbinden met de tegenstrijdigheid.

Dit keer werd ik gepakt door onderwerpen van medestudenten die besproken werden in de intervisie. Woorden als: eigenaarschap, top-down, adhocratie en richting geven, weerstand draaien nog steeds rond elkaar om in een bepaalde balans neer te strijken.

De tegenstrijdigheid lijkt te zitten in de woorden top-down en richting geven.  Top-down leiding geven lijkt not done. Richting geven daarentegen is wat we als schoolleider moeten doen. Ik vraag me af in hoeverre richting geven top-down is.
In een organisatie met een adhocratische cultuur werkt men veelal zonder uitgebreide formele structuur. Door onderlinge afstemming worden visies en werkzaamheden op elkaar afgestemd.(Toffler, Mintzberg, Waterman). Maar wie initieert, wie geeft richting? De visie van de school! De vastgestelde kaders! De professionals! Zeker. Maar ook de directeur. De directeur hoort op de master MLE bijvoorbeeld over 21th century skills of over adhocratie, dit wakkert iets aan en als een vuurtje trekken nieuwe overtuigingen door de school, waar door dialoog te voeren en afstemmen het vuurtje zich verder uitbreid. Volgens mij 'speel' je als directeur met ontwikkelingen en richting geven. Sterker nog: zonder de goedkeuring/toestemming van de (in)formele leider bloeden initiatieven dood. Zo zit dit nu eenmaal systemisch in elkaar. 
Uiteindelijk wordt het richting geven bepaald door overtuigingen en overtuigingen worden beïnvloed. Door grote schrijvers, goeroes, de overheid, de opleidingen, het bestuur, de directie.
Als we allemaal dezelfde overtuigingen hebben, spreken we dan van richting geven of geven we richting om allemaal tot dezelfde overtuigingen te komen en is dat dan top-down?

Ik moet er nog even over nadenken.

Terugblik en energie

Lees ik in de blogs van een aantal van mijn medestudenten vooral teleurstelling, ik voel vooral opluchting. Ik zag zo op tegen de onderdelen A en B en heb er zo mee geworsteld dat ik ontzettend blij was hier een voldoende voor te hebben. Dat ik een onvoldoende heb voor PI 20 is terecht en mede het gevolg van het keuzes moeten maken. 6500 woorden is 6500 woorden en dan moet je ergens gaan schrappen. In de gemaakte keuzes heb ik me vooral gefocust op dat waar ik 'bewust onbekwaam' in ben, namelijk het schrijven van een paper, literatuuronderzoek, APA-normen hanteren, etc.. Kortom wat nieuw en onbekend is voor mij. Voor mijn eigen gevoel hoef ik me niet zo nodig te verantwoorden op dat wat me makkelijker afgaat. Hierbij ging ik wel voorbij aan de eisen.

Afgelopen dinsdag heeft me doen stilstaan bij het begrip 'onbewust bekwaam'. We zijn zo gewoon met datgene waar we onbewust bekwaam in zijn, dat we moeite hebben om te benoemen wat we precies doen. Hierentegen zijn we ons veel meer bewust van dat wat we niet kunnen en niet beheersen. Hier lijken we naar verhouding meer energie in te steken. De vraag is of het meer opbrengt dan dat het kost. De vraag is ook wat het precies oplevert.Want tenslotte kun je beter werken vanuit je kracht en dat waar je (van nature) goed in bent. Dit geeft energie aan jezelf en aan anderen. Als iedereen dat kan doen waar hij/zij goed in is, dan kan het niet anders dan dat we elkaar aanvullen en volgens mij zijn we dan al een aardig eind op weg van een PGL.
De rest van de week heb ik me bezig gehouden met hoe ik me bewust kan worden van dat wat we 'onbewust bekwaam' noemen en hoe ik dit dan optimaal in kan zetten en ook hoe ik dit kan verwerken in een paper.
 

Met hervonden energie heb ik vanmorgen met boomstammen lopen sjouwen en duik ik nu achter de computer om de opdracht voor leerlijn 2 vorm te gaan geven op papier, want in mijn hoofd zoemt het al weken. Ik ga er alles aan doen om in mijn kracht te blijven en deze opdracht in één keer te volbrengen :>)
Ik heb er zin in!

De vakantie zit er bijna op.
Het is goed geweest.
Hoewel mijn paper nog niet helemaal af is, heb ik veel waardevolle momenten en inzichten mogen beleven in de kerstvakantie.
Het maken van keuzes blijft moeilijk evenals het aanbrengen van focus zonder nodige randinformatie te verliezen. Ik heb in ieder geval geleerd dat er een oneindige stroom van informatie is, die direct gebruikt kan worden. Ik heb ook geleerd dat afstand nemen je nieuwe inzichten brengt en je kijk verheldert. Als laatste worstel ik nog met het flowelement. Ik heb steeds tijd nodig om er in te komen en die tijd is er gewoonweg niet altijd. Dat betekent dat ik het werken aan werkstukken voor de MLE in moet gaan plannen.
Ik hoop dat ik morgen en de rest van de week uit de waan van alle dag kan stappen om zo spoedig mogelijk de laatste hand te leggen aan het stuk, zodat het voorzien kan worden van feedback.

Eigenlijk best jammer dat ik er een punt achter moet gaan zetten. Er zijn nog zoveel interessante (zij)spoortjes.

 

 

Aan de slag

 

Afgelopen vrijdag zag ik het even helemaal niet meer zitten. Normaal ben ik, aan de buitenkant, niet zo gevoelig, maar ik kreeg het in twee dagen drie keer te kwaad. Als een berg keek ik op tegen de kerstvakantie: 2 weken om de paper af te ronden, waarvan er minimaal 4 dagen afvallen vanwege de feestdagen.
Mijn hoofd zit wel vol met informatie en gedachten over hoe ik het zie, alles is duidelijk, maar de stap maken om alles op papier te zetten volgens de gestelde normen is moeilijk. Vooral de overtuiging van het (niet) kunnen voldoen aan bepaalde verwachtingen speelt me parten. Dit is niet voor de eerste keer, dacht echt dat ik deze onzekerheid wel onder de knie had. Niet dus! Ik laat het maar zoals het is. Het mag er zijn! Ik zal de onzekerheid en sociale wenselijkheid gebruiken om mijn product kritisch en analyserend door te nemen om zo tot een zo goed mogelijk paper te komen.

 

Inmiddels heb ik alle directietaken die er nog lagen afgerond en kan ik met een 'leeg' hoofd aan de slag. De APA-lijst ligt uitgeprint naast me, alle verzamelde en doorgenomen artikelen, verslagen en boeken binnen handbereik. Keuze van de onderzoeksvraag is gemaakt. Ik ben er klaar voor. Aan de slag!

eerste opzet paper graag feedback

eerste opzet denkrichting leerlijn 1


Ik vind het nog erg moeilijk om uit de vele mogelijkheden één lijn te kiezen en deze te volgen. Ieder nuanceverschil stuurt je mogelijk een heel andere kant op.

Het zou fijn zijn als jullie me feedback geven. Is het duidelijk welke kant ik op wil? Kies ik de juiste bouwstenen? Neem ik de juiste stappen?

Gaat de onderzoekshype Nederland treffen of raken?

Het doen van onderzoek lijkt in Nederland een hype te zijn. Was onderzoek doen in het nabije verleden weggelegd voor academici, nu blijken zelfs leerlingen van het voortgezet onderwijs verplicht te worden onderzoek te doen.

In de afgelopen weken ben ik op de volgende manieren in aanraking gekomen met onderzoek doen. Hierbij laat ik buiten beschouwing op welk niveau het onderzoek is uitgevoerd.

Mij is deze week 4 keer via de mail gevraagd om mee te werken aan een onderzoek. 2 keer in de thuissituatie en 2 keer op school. 4 keer betrof het instanties waar ik nimmer persoonlijk contact mee heb gehad. Voor het onderzoek werd me gevraagd een vragenlijst in te vullen. Het invullen duurde bij alle onderzoeken minder dan 10 minuten.

Vrijdag deed ik boodschappen bij een groothandel, toen mij gevraagd werd mee te doen aan een onderzoek over prijsbewustzijn. Ik kreeg verschillende producten te zien, waarvan ik moest zeggen hoeveel ze waarschijnlijk bij deze groothandel kosten, wat ik goedkoop vond, wat ik ervoor bij de Makro wilde betalen en wat ik echt te duur vond.

Tijdens een bijeenkomst van een pabo in het land kreeg ik een update van het curriculum rekenen en taal. Het aanleren en leren beheersen van diverse eigen taalvaardigheden en didactische vaardigheden was gecomprimeerd tot het eerste jaar, zodat in het tweede jaar onderzoek kon worden gedaan. Het doel van het zelf doen van onderzoek was de aankomende leerkrachten een kritische houding bijbrengen. Op mijn vraag welke haken en ogen er aan deze keuze kleefden, kon de 'kritische' docente geen antwoord geven.

Dinsdag was de laatste dag dat een 5-tal maatschappelijke stagiaires van het voortgezet onderwijs stage kwamen lopen. De dag stond in het teken van het afnemen en zelfs filmen van interviews. De scholieren deden onderzoek om hun maatschappelijk stage nog meer inhoud te geven.

Aan het eind van minimaal 2 telefoongesprekken met grotere bedrijven is me gevraagd mee te werken aan een onderzoek. De resultaten van het onderzoek moeten leiden tot verbetering van de kwaliteit.

Mijn dochter heeft de afgelopen voor haar studie een vragenlijst uitgezet naar 10 bedrijven. De bedrijven werd gevraagd 10 open vragen te beantwoorden. Omdat ze geen respons heeft teruggekregen, heb ik de vragenlijst voor haar ingevuld. Het kostte me ongeveer 1 uurtje.

Vrijdagochtend ben ik bij een schoolbegeleidingsdienst geïnformeerd over een toekomsttool, een onderzoek systeem dat schoolleiders en besturen in staat stelt te meten in hoeverre zij op de toekomst zijn voorbereid. Het enige wat er voor nodig is, is het afnemen van een aantal vragenlijsten geënt op 8 verschillende thema's.

Komende week zal ik het oudertevredenheidsonderzoek uitzetten. Ik hoop van 138 gezinnen respons te krijgen, zodat ik weet hoe zij over onze school denken. De input kan ik meenemen in het nieuwe strategische beleidsplan of bij mijn eigen onderzoek. Omdat het onderzoek afwijkt van alle eerdere onderzoeken, kan ik geen data vergelijken. Dat kan ik gelukkig wel met het leerkrachttevredenheidsonderzoek waarvan de laatste invulmogelijkheid vorige week maandag sloot. De volgende stap is het analyseren van de gegevens. 

Nu aan de slag met 'mijn eigen' onderzoek.
Het moge duidelijk zijn dat ik getroffen en geraakt ben door de onderzoekshype.

 

Het is stoeien met de opdracht en stoeien met de tijd. Beiden hangen in meerdere opzichten met elkaar samen. Zowel mijn leeragenda, als mijn 'onderzoeksvraag', als mijn kostbare tijd worden gevuld met de realisatie van een brede school.

Ik ren van architect, naar gemeenteambtenaar, bestuur, klankbordgroep, ouders, binnenhuisarchitect, wethouder, timmerbedrijf, Dyade, team, toekomstige partners, mogelijk participerende kinderdagverblijven, webdesigner, collega schoolleiders, handvaardigheid leerkracht(in willekeurige volgorde). Aan de ene kant geniet ik van de investeringen die ik doe. Het meeste is nieuw en ik ontdek de ondernemerskant, die lang onderbelicht is gebleven.
Ik neem onder druk en op hoog niveau beslissingen die veel consequenties hebben. Ik maak kennis met mensen waarmee ik normaliter geen kennis zou (hoeven) maken. En deze nieuwe relaties leveren nieuwe inzichten, nieuwe mogelijkheden, weer nieuwe relaties. Kortom ik zit in de flow.

Aan de andere kant onttrekt de (in)spanning ook uiteindelijk energie. Ik heb tijd nodig om de opdracht voor de MLE uit te voeren en daar ontbreekt het nu aan. Mijn hersenen staan niet stil, de vraag heb ik denk ik steeds meer duidelijk, evenals de mogelijke zoekwoorden. Beschrijven waarom ik hiervoor kies moet ook geen probleem opleveren, maar iets weerhoudt me om het uit te werken. De voornaamste reden is denk ik, dat ik het goed wil doen en dat ik tegelijkertijd weet dat het nooit goed genoeg is.

Ik laat het voor nu maar even bij mijn voorlopige 'onderzoeksvraag': Hoe krijgt de schoolleider de verschillende partners, die samen in een brede school gaan, betrokken bij elkaar en het gemeenschappelijk doel?