Sabotage???? nalatigheid???? of te veel van het 'goede'????

Het is voor mij best duidelijk en helder welk gedrag ik een professionele leerkracht toedicht. Een professionele leerkracht:

• neemt initiatief
• stelt problemen zelf vast
• analyseert deze
• komt tot de juiste interventie en
• lost deze zelf op of weet de juiste hulpvraag te stellen.
• stelt het kind/alle kinderen centraal (en niet zichzelf)
• is gericht op ontwikkeling
• is gericht op proces én inhoud
• is gericht op eigen gedrag
• is gericht op beter onderwijs/hogere opbrengsten
• is gericht op samenwerking
• is gericht op de ander
• is open
• stelt zich kwetsbaar en lerend op
• wil en kan (zich) verbinden

Met mijn scherpe, 'deskundige' en kritische blik is het niet makkelijk voor de leerkracht in mijn team om te voldoen aan mijn norm. Vooral omdat één van mijn normen is: iets is nooit af, je bent nooit uit ontwikkeld, alles kan altijd (nog) beter. Een andere norm (script in dit geval) is dat je hard moet werken om iets te bereiken. Luie, passieve mensen zitten in mijn allergie. Dit verklaart mijn drang om iets te produceren, om vooruit te kijken en vooruit te gaan. Mijn beeld over wat een leider is draagt hier aan bij: een leider is onder andere deskundig op alle vlakken. 

Je kunt wel stellen dat ik als schoolleider prominent aanwezig ben aan de voorkant (van het ontwikkelingsproces).

Ik ben me ervan bewust dat het gedrag dat ik laat zien ervoor kan zorgen dat leerkrachten de professionele leergemeenschap saboteren door met hun handen in de zakken te gaan staan, door een afwachtende houding aan te nemen, geen eigenaarschap te laten zien, passief te zijn. Het is goed voor mij om mezelf te gaan gedragen als een klein radartje in plaats van een grote met bijbehorend effect. Eén van de interventies waarmee ik dit kan bereiken is het bevragen van de ander naar zijn/haar norm en deze als uitgangspunt te nemen voor zijn/haar ontwikkeling en het gesprek hierover. Als ik uiteindelijk prominent aanwezig kan zijn aan de achterkant, heb ik wel een mooie ontwikkeling doorgemaakt.

Als feedback kreeg ik in het intervisiegesprek terug dat ik meer in de wij-vorm zou kunnen praten, omdat ik meer in de ik-vorm praat. Dit laatste klopt, zeker in mijn rol als student tijdens een intervisie. Ik ben namelijk vooral naar binnen gericht en dat  is ook van waaruit ik wil vertrekken. Het gaat immers over mij en mijn rol als schoolleider. De enige die je kunt veranderen ben jezelf, toch? Extern attribueren is daarom niet echt mijn ding. Voor mijn gevoel kan het in de wij-vorm praten hier een voorbeeld van zijn.  Ik ben me ervan bewust dat het in de wij-vorm praten, het wij-gevoel kan versterken. Daarom zal ik  'wij' vooral (gaan) gebruiken als ik benoem dat we samen iets goed hebben gegaan.

Samen verantwoordelijk, samen sterk, samen handen uit de mouwen, eh ik bedoel uit de zakken.................

 

Schoolbezoek Roger en Sebastiaan

Afgelopen week zijn Mike en ik op schoolbezoek geweest bij Sebastiaan en Roger. Ondanks de verschillen tussen de beide scholen: De Marcoen in Dorst is de enige school in een dorp en heeft echt een verbindende wijkfunctie en de Rietgors is één van de vele scholen in een wijk in Oosterhout, zijn beide scholen volop in ontwikkeling. Zo is de Rietgors bezig met de implementatie van MI (meervoudige intelligentie) en krijgt de Marcoen meer mogelijkheden hun onderwijs anders in te richten als ze door verbouwing van de school gebruik kunnen maken van een kennisplein. Het was interessant om het met elkaar te hebben over onderwijsconcepten, de rol van de inspectie, opbrengstgericht onderwijs, shopgedrag van ouders, maar ook over de hechtheid van een dorp en concurrentie.

Overdenking

Overdenking.

Iedere studiedag ga ik naar huis met minimaal één zin die rond blijft dolen in mijn brein. Vaak zijn het tegenstrijdigheden die ik in mijn gedachten een plek probeer te geven, nadat ik het volledig uitgekristalliseerd heb. Het is nooit toevallig dat gaandeweg de dag zich bepaalde opmerkingen verbinden met de tegenstrijdigheid.

Dit keer werd ik gepakt door onderwerpen van medestudenten die besproken werden in de intervisie. Woorden als: eigenaarschap, top-down, adhocratie en richting geven, weerstand draaien nog steeds rond elkaar om in een bepaalde balans neer te strijken.

De tegenstrijdigheid lijkt te zitten in de woorden top-down en richting geven.  Top-down leiding geven lijkt not done. Richting geven daarentegen is wat we als schoolleider moeten doen. Ik vraag me af in hoeverre richting geven top-down is.
In een organisatie met een adhocratische cultuur werkt men veelal zonder uitgebreide formele structuur. Door onderlinge afstemming worden visies en werkzaamheden op elkaar afgestemd.(Toffler, Mintzberg, Waterman). Maar wie initieert, wie geeft richting? De visie van de school! De vastgestelde kaders! De professionals! Zeker. Maar ook de directeur. De directeur hoort op de master MLE bijvoorbeeld over 21th century skills of over adhocratie, dit wakkert iets aan en als een vuurtje trekken nieuwe overtuigingen door de school, waar door dialoog te voeren en afstemmen het vuurtje zich verder uitbreid. Volgens mij 'speel' je als directeur met ontwikkelingen en richting geven. Sterker nog: zonder de goedkeuring/toestemming van de (in)formele leider bloeden initiatieven dood. Zo zit dit nu eenmaal systemisch in elkaar. 
Uiteindelijk wordt het richting geven bepaald door overtuigingen en overtuigingen worden beïnvloed. Door grote schrijvers, goeroes, de overheid, de opleidingen, het bestuur, de directie.
Als we allemaal dezelfde overtuigingen hebben, spreken we dan van richting geven of geven we richting om allemaal tot dezelfde overtuigingen te komen en is dat dan top-down?

Ik moet er nog even over nadenken.

Terugblik en energie

Lees ik in de blogs van een aantal van mijn medestudenten vooral teleurstelling, ik voel vooral opluchting. Ik zag zo op tegen de onderdelen A en B en heb er zo mee geworsteld dat ik ontzettend blij was hier een voldoende voor te hebben. Dat ik een onvoldoende heb voor PI 20 is terecht en mede het gevolg van het keuzes moeten maken. 6500 woorden is 6500 woorden en dan moet je ergens gaan schrappen. In de gemaakte keuzes heb ik me vooral gefocust op dat waar ik 'bewust onbekwaam' in ben, namelijk het schrijven van een paper, literatuuronderzoek, APA-normen hanteren, etc.. Kortom wat nieuw en onbekend is voor mij. Voor mijn eigen gevoel hoef ik me niet zo nodig te verantwoorden op dat wat me makkelijker afgaat. Hierbij ging ik wel voorbij aan de eisen.

Afgelopen dinsdag heeft me doen stilstaan bij het begrip 'onbewust bekwaam'. We zijn zo gewoon met datgene waar we onbewust bekwaam in zijn, dat we moeite hebben om te benoemen wat we precies doen. Hierentegen zijn we ons veel meer bewust van dat wat we niet kunnen en niet beheersen. Hier lijken we naar verhouding meer energie in te steken. De vraag is of het meer opbrengt dan dat het kost. De vraag is ook wat het precies oplevert.Want tenslotte kun je beter werken vanuit je kracht en dat waar je (van nature) goed in bent. Dit geeft energie aan jezelf en aan anderen. Als iedereen dat kan doen waar hij/zij goed in is, dan kan het niet anders dan dat we elkaar aanvullen en volgens mij zijn we dan al een aardig eind op weg van een PGL.
De rest van de week heb ik me bezig gehouden met hoe ik me bewust kan worden van dat wat we 'onbewust bekwaam' noemen en hoe ik dit dan optimaal in kan zetten en ook hoe ik dit kan verwerken in een paper.
 

Met hervonden energie heb ik vanmorgen met boomstammen lopen sjouwen en duik ik nu achter de computer om de opdracht voor leerlijn 2 vorm te gaan geven op papier, want in mijn hoofd zoemt het al weken. Ik ga er alles aan doen om in mijn kracht te blijven en deze opdracht in één keer te volbrengen :>)
Ik heb er zin in!

De vakantie zit er bijna op.
Het is goed geweest.
Hoewel mijn paper nog niet helemaal af is, heb ik veel waardevolle momenten en inzichten mogen beleven in de kerstvakantie.
Het maken van keuzes blijft moeilijk evenals het aanbrengen van focus zonder nodige randinformatie te verliezen. Ik heb in ieder geval geleerd dat er een oneindige stroom van informatie is, die direct gebruikt kan worden. Ik heb ook geleerd dat afstand nemen je nieuwe inzichten brengt en je kijk verheldert. Als laatste worstel ik nog met het flowelement. Ik heb steeds tijd nodig om er in te komen en die tijd is er gewoonweg niet altijd. Dat betekent dat ik het werken aan werkstukken voor de MLE in moet gaan plannen.
Ik hoop dat ik morgen en de rest van de week uit de waan van alle dag kan stappen om zo spoedig mogelijk de laatste hand te leggen aan het stuk, zodat het voorzien kan worden van feedback.

Eigenlijk best jammer dat ik er een punt achter moet gaan zetten. Er zijn nog zoveel interessante (zij)spoortjes.

 

 

Aan de slag

 

Afgelopen vrijdag zag ik het even helemaal niet meer zitten. Normaal ben ik, aan de buitenkant, niet zo gevoelig, maar ik kreeg het in twee dagen drie keer te kwaad. Als een berg keek ik op tegen de kerstvakantie: 2 weken om de paper af te ronden, waarvan er minimaal 4 dagen afvallen vanwege de feestdagen.
Mijn hoofd zit wel vol met informatie en gedachten over hoe ik het zie, alles is duidelijk, maar de stap maken om alles op papier te zetten volgens de gestelde normen is moeilijk. Vooral de overtuiging van het (niet) kunnen voldoen aan bepaalde verwachtingen speelt me parten. Dit is niet voor de eerste keer, dacht echt dat ik deze onzekerheid wel onder de knie had. Niet dus! Ik laat het maar zoals het is. Het mag er zijn! Ik zal de onzekerheid en sociale wenselijkheid gebruiken om mijn product kritisch en analyserend door te nemen om zo tot een zo goed mogelijk paper te komen.

 

Inmiddels heb ik alle directietaken die er nog lagen afgerond en kan ik met een 'leeg' hoofd aan de slag. De APA-lijst ligt uitgeprint naast me, alle verzamelde en doorgenomen artikelen, verslagen en boeken binnen handbereik. Keuze van de onderzoeksvraag is gemaakt. Ik ben er klaar voor. Aan de slag!

eerste opzet paper graag feedback

eerste opzet denkrichting leerlijn 1


Ik vind het nog erg moeilijk om uit de vele mogelijkheden één lijn te kiezen en deze te volgen. Ieder nuanceverschil stuurt je mogelijk een heel andere kant op.

Het zou fijn zijn als jullie me feedback geven. Is het duidelijk welke kant ik op wil? Kies ik de juiste bouwstenen? Neem ik de juiste stappen?